"The New York Times" nəşrinin təhlilində Rusiya-Ukrayna və ABŞ-İran münaqişələri müqayisə edilərək, güclü dövlətlərin hərbi güclə siyasi hədəflərə çatmasının çətinliyi vurğulanıb.
Bizim.Media xəbər verir ki, məqalədə hər iki ölkənin zəif rəqibləri qısa müddətdə öz şərtlərinə tabe etdirmək ümidi ilə müharibəyə başladığı, lakin gözlənilən nəticəni ala bilmədiyi qeyd olunur.
Putin: Müharibənin girovuna çevrilən lider
Müəlliflər qeyd edir ki, Vladimir Putin üçün müharibə artıq onun hakimiyyətinin əsas layihəsinə çevrilib və o, kursu dəyişməyə qorxur. Kreml rəhbəri üçün hərbi təzyiq və cəbhədəki zərbələr Ukrayna və Qərbi güzəştə məcbur etməyin yeganə yolu kimi görünür.
Buna görə də Rusiya böyük insan və texnika itkilərinə, iqtisadi problemlərə, cəbhədə həlledici irəliləyişin olmamasına baxmayaraq, döyüşləri davam etdirir.
Analitiklərin fikrincə, Putin nəticə əldə etmədən müharibədən çıxmaqdan qorxur və bu, onu "ilişib qaldığı" bir bataqlıqdan çıxılmaz vəziyyətə salır.
Tramp: Qiymət artdıqda "dayan" düyməsini basan siyasətçi
ABŞ-ın yanaşması isə kökündən fərqlidir. Donald Trampın İranla bağlı hədəfləri daim dəyişsə də, o, kampaniyanın uzanacağını və risklərin artacağını anlayan kimi danışıqlara qayıtmağa və ABŞ-ın öhdəliklərini azaltmağa üstünlük verir.
Məqalədə vurğulanır ki, ABŞ-ın İran qarşısında hərbi imkanları Rusiyanın Ukraynadakı potensialından qat-qat üstün olsa da, Tramp qiymət (siyasi və ya iqtisadi) çox yüksəldikdə dayanmağa hazırdır.
Məqalənin başlıca tezisi budur: Hərbi güc həmişə siyasi qələbəyə çevrilmir. Putin müharibəni varlığının ayrılmaz hissəsinə çevirdiyi üçün çıxış yolu tapa bilmir, Tramp isə praqmatizm və real siyasət naminə hərbi təzyiqi dayandırmağı bacarır. Bu müqayisə "güclü dövlət"in hər zaman qalib gəlmədiyini və müharibənin şərtlərinin hərbi gücdən çox, siyasi iradə və hədəflərlə bağlı olduğunu sübut edir.
Bizim.Media
